Dyskusję o dropshippingu zawsze ożywia kwestia dochodów, hurtowni, wydatków, oprogramowań i.. podatków. Jak wygląda kwestia rozliczeń podatkowych w modelu logistycznym dropshipping?

1. Samodzielna sprzedaż

W polskim określeniu prawnym nie ma sprecyzowanego znaczenia ani obszarów czym zajmuje się dropshipping. Sam model, opiera się na sprzedaży towaru, którego nie posiada się we własnym magazynie – tak jak w przypadku tradycyjnej sprzedaży. Dlatego, jeśli właściciel sklepu internetowego dropshipping sprzedaje Klientowi produkt we własnym sklepie (we własnym imieniu i na własny rachunek). Wtedy na hurtowni (dostawcy towaru) wymaga się jedynie wysyłki towaru do Klienta. W takim przypadku podatnik zakupuje towar u dostawcy oraz odsprzedaje go Klientom (dzięki czemu dokonuje dwóch czynności prawnych)

„W celu ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, podatnik (właściciel sklepu internetowego) powinien obliczyć różnicę pomiędzy przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o PDOF, a kosztami uzyskania tego przychodu (ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy).”

  • Przychód podatnika

Przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont oraz po pomniejszeniu przychodu o należny podatek VAT (art. 14 ust. 1 ustawy o PDOF).

Z kolei za datę powstania przychodu z działalności gospodarczej, co do zasady, uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż dzień:

  • wystawienia faktury albo
  • uregulowania należności (art. 14 ust. 1c ustawy o PDOF).

O momencie powstania przychodu decyduje zatem data wystąpienia wcześniejszego z powyższych zdarzeń.

W świetle powyższych regulacji, przychody uzyskane przez podatnika w związku ze sprzedażą towarów przez internet (dokonywaną we własnym imieniu i na własny rachunek) przy wykorzystaniu modelu logistycznego dropshippingu stanowią przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, ustalony w wysokości, jaką nabywca zapłacił podatnikowi za dany towar (bez ewentualnej kwoty VAT). Przychód ten powstaje, co do zasady, w momencie wpływu środków pieniężnych na rachunek bankowy podatnika, o ile nie wystawił on wcześniej faktury z tytułu realizacji transakcji sprzedaży.

Taki pogląd prezentują również organy podatkowe (m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 15 września 2011 r., nr ILPB1/415-782/11-2/TW).

  • Koszty z przychodów

Zgodnie z ogólną definicją sformułowaną w art. 22 ust. 1 ustawy o PDOF, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wszelkie wydatki, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów (zwiększenia ich wysokości) lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Zakup towarów handlowych, co do zasady, niewątpliwie spełnia przesłanki wskazane w przywołanym przepisie. Należy jednak pamiętać, że ujęcie konkretnego wydatku w kosztach uzyskania przychodów wymaga odpowiedniego udokumentowania.

W przypadku podatnika, który zdarzenia gospodarcze ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, podstawą zapisów mogą być wyłącznie dowody księgowe spełniające warunki określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia tej księgi (Dz. U. nr 152, poz. 1475 ze zm.).

Z przepisów tych wynika, że podstawowym dokumentem uprawniającym do zaewidencjonowania wydatków na zakup towarów handlowych, co do zasady, jest otrzymana od kontrahenta faktura albo rachunek, bądź dokumenty celne, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia. Podstawą zapisów dotyczących wydatków (kosztów) mogą być również inne dowody księgowe, jednakże pod warunkiem spełnienia wszystkich wymogów zawartych w § 13 i § 14 ww. rozporządzenia.

Wymaga podkreślenia, że zdaniem organów podatkowych, wygenerowany z systemu bankowego wydruk potwierdzenia zapłaty za towar zakupiony przez podatnika nie spełnia wymogów przewidzianych dla dowodów księgowych w ww. rozporządzeniu, a w konsekwencji nie może stanowić podstawy zapisu kosztu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

Jeżeli zatem podatnik nie dysponuje dowodami księgowymi wskazanymi w powołanym rozporządzeniu, to wydatków poniesionych na zakup towaru nie może uwzględnić w kosztach uzyskania przychodów.

Przykładowo, po rozpatrzeniu wniosku podatnika prowadzącego sklep internetowy w oparciu o model logistyczny dropshippingu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 2 marca 2011 r., nr ILPB1/415-1327/10-7/AO, stwierdził, że:

„(…) Wnioskodawca wskazał (…), że na udokumentowanie transakcji zakupu towaru dysponuje jedynie przelewem bankowym. Zatem poniesione przez Niego wydatki dotyczące kwoty wysłanej kontrahentowi za zakupiony towar, które nie są udokumentowane zgodnie z rozporządzeniem w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów – nie mogą stanowić podstawy do ujęcia jako koszty uzyskania przychodów.

(…) W przypadku braku dokumentów stanowiących podstawę wpisu do podatkowej księgi przychodów i rozchodów dotyczących zakupu towarów handlowych – podstawę opodatkowania stanowi kwota wpływu pieniężnego za sprzedany towar przelana na rachunek bankowy Wnioskodawcy. (…)”

Podobnie wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z 29 maja 2012 r., nr IPTPB1/415-166/12-2/KSU.

2. Świadczenie usług w zakresie pośrednictwa handlowego

Jeżeli natomiast zgodnie z umową zawartą z dostawcą, podatnik (właściciel sklepu internetowego) świadczy usługi w zakresie pośrednictwa handlowego – to skutki w rozliczeniu podatku dochodowego są odmienne od wyżej omówionych.

W takiej bowiem sytuacji podatnik (właściciel sklepu internetowego) nie prowadzi sprzedaży towarów we własnym imieniu ani na własny rachunek (nie dokonuje więc zakupu towarów będących przedmiotem transakcji), a jego rola ogranicza się tylko do zbierania zamówień dla dostawcy oraz przyjmowania od klientów zapłaty i przekazywaniu jej dostawcy, po pomniejszeniu o należną podatnikowi prowizję.

Jeżeli zatem podatnik świadczy usługi w zakresie pośrednictwa handlowego, to jego przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej jest uzyskana kwota prowizji (bez ewentualnej kwoty VAT).

Pogląd ten znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu 13 stycznia 2012 r., nr ILPB1/415-1183/11-2/TW.

W interpretacji tej organ podatkowy stwierdził, że:

„(…) Wnioskodawca zamierza świadczyć usługi w zakresie pośrednictwa handlowego. W działalności tej zyskiem (przychodem w rozumieniu art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) będzie prowizja uzyskana z tego tytułu – różnica pomiędzy kwotą przelaną przelewem bankowym od klienta a kwotą przekazaną do dostawcy.

Zatem w sytuacji, gdy – jak wskazał Zainteresowany – jego rola będzie sprowadzała się do pośrednictwa, przychodem będzie wartość prowizji, na którą – jak podał Wnioskodawca, zostanie wystawiona faktura VAT.

Jednocześnie Zainteresowany wskazał, że towar nie będzie stanowił jego własności, nie uzyska faktury VAT oraz rachunku potwierdzającego zakup, nie będzie również importerem, nie sprowadza towaru na własny rachunek ani w niczyim imieniu, zaś jego udział w transakcji ograniczy się do pośrednictwa w płatnościach i zamówieniach.

W takim zatem przypadku podstawą opodatkowania będzie kwota prowizji uzyskanej przez Zainteresowanego(podkreśl. red.). (…)”

3. Pośrednictwo w sprzedaży towaru od kontrahenta spoza Unii

Jeżeli podatnik jedynie pośredniczy w sprzedaży/zakupie towaru od kontrahenta spoza Unii (czyli nie nabywa prawa do dysponowania towarem jak właściciel), za co należy mu się prowizja od kontrahenta zagranicznego, to dla celów VAT należy go traktować jako podmiot świadczący usługę. Przez świadczenie usług rozumie się bowiem każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT). W przypadku, gdy prowizja należna jest od podatnika zagranicznego (np. Chin), to miejsce świadczenia usługi pośrednictwa trzeba ustalić zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT – będzie ono zatem znajdowało się w kraju, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej (czyli w Chinach). Usługa pośrednictwa nie będzie zatem podlegała opodatkowaniu VAT w Polsce. Podatnik powinien ją udokumentować fakturą bez kwoty podatku.

Pomimo że usługa pośrednictwa, o której mowa, nie podlega opodatkowaniu w kraju, należy ją wykazać w deklaracji VAT w poz. 21 „Dostawa towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju”.

Generalnie podstawą opodatkowania czynności wynagradzanej prowizyjnie jest kwota prowizji, pomniejszona o kwotę podatku. Ponieważ w przedmiotowej sprawie kwota podatku nie występuje, to kwota prowizji jest jednocześnie kwotą, którą należy wykazać w deklaracji VAT.

Warto podkreślić, że usług opodatkowanych poza Polską nie wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego (roczny limit tego zwolnienia wynosi 150.000 zł). Potwierdził to Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, który w interpretacji indywidualnej z 8 listopada 2012 r., nr IPT- PP2/443-694/12-4/IR, uznał:

„(…) przy ustalaniu prawa do zwolnienia podmiotowego należy brać pod uwagę wyłącznie wartość opodatkowanej sprzedaży towarów i usług na terytorium kraju. W konsekwencji, nie uwzględnia się wartości dostaw towarów oraz świadczenia usług, które są zwolnione przedmiotowo lub których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium Polski. (…)”

To oznacza, że jeżeli podatnik korzysta ze zwolnienia podmiotowego z VAT (nie rozlicza VAT i nie składa deklaracji VAT), to nawet gdy prowizja należna podatnikowi z tytułu usługi pośrednictwa, świadczona dla podatnika zagranicznego, przekroczy 150.000 zł, podatnik nie utraci prawa do tego zwolnienia. Wówczas wykonywane czynności (prowizję) będzie mógł dokumentować rachunkiem.

Uwaga! Gdyby prowizja należna była od ostatecznego nabywcy z Polski (a nie od kontrahenta z Chin), to podlegałaby ona opodatkowaniu w Polsce.

Trzeba również podkreślić, że jeśli podatnik (pośrednik) zgłasza towary do odprawy celnej, to pomimo że nie jest ich właścicielem, będzie zobowiązany do zapłaty cła i podatku VAT wykazywanego w zgłoszeniu celnym.

Organy podatkowe przyznają prawo do odliczenia VAT naliczonego podatnikowi dokonującemu importu, mimo że nie jest on właścicielem towaru (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 17 września 2012 r., nr IPPP3/443-634/12-2/JK), ale trzeba pamiętać, że podstawowym warunkiem odliczenia jest związek wydatku z czynnościami opodatkowanymi. Jeżeli takiego związku nie ma, VAT nie podlega odliczeniu.

Końcowo zaznaczamy, że w omawianym przypadku nie ma znaczenia, że podatnik otrzymuje od ostatecznego klienta całą kwotę należną ze sprzedaży, a następnie przelewa ją – po potrąceniu należnej mu prowizji – na konto producenta (hurtownika) zagranicznego. Podatnik bowiem jedynie pośredniczy w przekazywaniu pieniędzy i nie jest stroną transakcji kupna-sprzedaży towaru.

Więcej informacji na temat kwestii prawnych i podatkowych związanych z dropshippingiem znajdziesz TUTAJ.

Źródło wiedzy podczas tworzenia wpisu znajdziesz TUTAJ.

Summary
Banner Content
Tags:

Related Article

No Related Article

0 Comments

Leave a Comment